Rimbaud is als dichter sterk beïnvloed door occulte geschriften en zijn sympathie voor de Parijse Communards, die streefden naar een op de idealen van de Franse Revolutie gestoelde samenleving.
Zijn gedichten zijn experimenteel .
Het volgende fragment uit Saison d'Enfer geeft een kleine schets van Rimbauds beleving:
Ik geloofde in al wat betovert.
Ik verzon de kleur van de klinkers!
A zwart, E wit, I rood, O groen.
Ik bepaalde vorm en beweging van elke medeklinker,
en met mijn spontane verzen
ging ik er plat op een poëtisch woord uit te vinden
dat ooit toegankelijk
zou zijn voor alle zintuigen.
Ik liet de vertaling achterwege.
Het begon als een experiment.
Ik schreef stiltes, nachten neer, ik noteerde het onuitdrukbare.
Ik legde duizelingen vast.
Rimbaud wilde nieuwe beelden creëren en een taal vinden om zijn ervaringen als
'ziener' aanschouwelijk
te maken; hij gaf zich dan ook totaal over aan zijn zoektocht.
Tijdens zijn
verblijf bij Verlaine in Parijs experimenteerde Rimbaud op alle fronten.
Hij ontregelde uiteindelijk niet alleen zijn eigen zintuigen, maar ook het
literaire milieu.
Men kan stellen dat Rimbaud middels zijn experimentele
poëzie zocht naar de bron die in de verte iets van zijn mystiek onthult en
dat hij die als een kind wilde omvatten